Dziadek do orzechów: Sen o magii

Była Wigilia, a dom Stahlbaumów wypełniał zapach igieł sosnowych i ciepłych przypraw. Na zewnątrz śnieg padał grubymi, bezgłośnymi płatkami, ale w środku wszystko jarzyło się złotem i czerwienią.

Młoda Klara siedziała przy olśniewającej choince, podziwiając swoje prezenty. Ale był jeden prezent, który przykuł jej uwagę bardziej niż jakakolwiek lalka czy wstążka. Był to drewniany Dziadek do Orzechów, pomalowany w elegancki, czerwony mundur żołnierski, ze sztywną, białą brodą i życzliwymi, szeroko otwartymi oczami.

„Przystojny facet, prawda?” – wyszeptał jej ojciec chrzestny Drosselmeyer, tajemniczy zegarmistrz, który potrafił tworzyć zabawki, które wyglądały niemal jak żywe. „Jest bardzo odważny”.

Clara od razu go pokochała. Delikatnie położyła go pod drzewem i gdy zegar dziadka wybił północ, zwinęła się w kłębek na sofie i zapadła w niespokojny sen.

Bitwa zabawek

Kłak! Kłak! Kłak!

Clara obudziła się gwałtownie. Pokój się zmieniał. Choinka rosła coraz wyżej, sięgając sufitu niczym potężna sosna. Żołnierzyki z pudełka jej brata maszerowały po dywanie z uniesionymi muszkietami.

A tam, prowadząc ich, stał jej Dziadek do Orzechów! Był teraz naturalnej wielkości i wymachiwał lśniącym mieczem.

Nagle, z cieni, z piskiem i tupotem, wyłoniła się armia myszy, prowadzona przez siedmiogłowego Króla Myszy. Zabawki i myszy zderzyły się w hałaśliwym tumanie, ale Król Myszy był zbyt silny. Właśnie gdy przyparł Dziadka do Orzechów do muru, Klara szybko pomyślała. Zdjęła pantofelek i rzuciła nim z całej siły. Łup! Trafił Króla Myszy prosto w głowę, rozpraszając go na tyle długo, by Dziadek do Orzechów wygrał.

Kraina Słodyczy

Gdy myszy uciekły, nastąpiła magiczna przemiana. Drewniana twarz Dziadka do Orzechów wygładziła się, jego sztywna szczęka zmiękła, a on sam przeobraził się w prawdziwego, ludzkiego Księcia.

„Uratowałaś mnie, Klaro” – powiedział, kłaniając się nisko. „Chodźmy do mojego królestwa”.

Wziął ją za rękę i ruszyli przez ośnieżony las, gdzie płatki śniegu smakowały jak cukier. Dotarli do Krainy Słodyczy, miejsca pełnego pysznych smakołyków. Zamek był zbudowany z marcepana, fontanny płynęły lemoniadą, a Wróżka Cukrowa zatańczyła dla nich delikatny balet.

Były tam czekoladki z Hiszpanii, kawa z Arabii i laski cukrowe z Rosji – wszystkie tańczyły i wirowały w radosnym święcie. Klara nigdy nie widziała czegoś tak pięknego.

Budzenie

Taniec wirował coraz szybciej, aż stał się rozmytą plamą kolorów. Clara poczuła, że ​​unosi się… unosi…

A potem otworzyła oczy.

Znów była w swoim salonie. Poranne słońce wpadało przez okno, unosząc drobinki kurzu w blasku. Choinka stała wysoka i cicha w kącie.

Klara usiadła i rozejrzała się. Tam, pod gałęziami, leżał jej drewniany Dziadek do Orzechów, dokładnie tam, gdzie go zostawiła.

Czy to był sen? Clara uśmiechnęła się, podnosząc go i wygładzając jego elegancką czerwoną kurtkę. Może tak było. Ale kiedy go tuliła, mogłaby przysiąc, że poczuła ciche, ciepłe bicie serca w jego drewnianej piersi.

To miały być naprawdę magiczne święta Bożego Narodzenia.