Wielki moment małej jodły

Głęboko w lesie, gdzie powietrze było rześkie i pachniało sosną, rosła mała jodełka. Miała urocze miejsce. Słońce ją grzało, wiatr muskał gałęzie, a ptaki śpiewały. Ale mała jodełka nie była zadowolona. Spieszyła się.

„Och, gdybym tylko był tak wysoki jak inni!” – westchnął, patrząc na olbrzymie sosny wokół siebie. „Wtedy mógłbym rozłożyć gałęzie szeroko i zobaczyć świat”.

Każdej zimy drwale przychodzili i zabierali najwyższe drzewa. „Dokąd one idą?” – zapytała wróble Mała Jodełka.

„Widzieliśmy je!” – ćwierkały ptaki. „Patrzyliśmy przez okna ciepłych domów. Są posadzone na środku pokoju i ozdobione złotymi jabłkami, piernikami i setkami światełek!”

Mała jodełka zadrżała z podniecenia. „Chcę być choinką!”

Wybrany

Pewnego śnieżnego grudniowego poranka, rodzina szła przez las. Dwoje dzieci biegło przed nimi z policzkami czerwonymi od zimna. Zatrzymały się tuż przed Małą Jodłą.

„Ten!” krzyknęła dziewczynka. „Jest idealny. Nie jest najwyższy, ale jest najpiękniejszy”.

Mała Jodełka wypiąła pierś. Nareszcie!

Delikatnie go wykopano i zaniesiono do domu. Było cieplej, niż mógł sobie wyobrazić. Umieszczono go w wielkiej donicy na środku salonu. Wtedy zaczęła się magia. Rodzina nie przykryła go śniegiem, lecz udekorowała pięknem.

Zawiesili bombki, które lśniły jak zamarznięte krople deszczu. Srebrne cekiny oplatały jego gałęzie niczym pajęczyny z księżycowego blasku. A na samym szczycie ojciec uniósł dziewczynkę, by umieścić na niej błyszczącą złotą gwiazdę.

Magia Wigilii

Zapadła noc i świece na choince zapłonęły. Mała Jodełka poczuła blask, jakiego nigdy nie zaznała w lesie. Drzwi się otworzyły i dzieci wbiegły do ​​środka z oczami szeroko otwartymi ze zdumienia.

"O, spójrz na to drzewo!" szepnęli.

Tańczyli wokół niego, śpiewając kolędy i otwierając prezenty. Mała Jodełka obserwowała ich radosne twarze i uświadomiła sobie coś ważnego. W lesie zawsze chciał być większy, być gdzie indziej. Ale teraz, stojąc w tym ciepłym pokoju, przynosząc radość tej rodzinie, był dokładnie tam, gdzie powinien być.

Był wyższy niż kiedykolwiek w lesie, nie dlatego, że urósł, ale dlatego, że był dumny.

Szczęśliwe wspomnienie

Kiedy świece się wypaliły i w domu zapadła cisza, Mała Jodełka nie czuła się samotna. Czuła się pełna światła. Wiedziała, że ​​nawet jeśli sezon się skończy, zawsze będzie pamiętać noc, w której była gwiazdą wieczoru.

A na zewnątrz wiatr szeptał przez szybę, obiecując powrót wiosny, ale na razie były święta Bożego Narodzenia i wszystko było idealne.